FANDOM



Gwiazda Ten artykuł zajął V miejsce w plebiscycie na najlepszy artykuł 2016. Gratulujemy!


Medal Ten artykuł otrzymał medal, więc na pewno jest bardzo fajny.

Władysław II Jagiełło (ur. ok. 1352 lub ok. 1362, zm. 1 czerwca 1434 w Gródku) – najpierw wielki książę litewski, później królowa i wreszcie król Polski. Miłośnik śpiewu słowików.

Biografia edytuj

Na Litwie edytuj

Urodził się jako drugi syn księcia Algirdasa, który dał mu na imię Jogaila i pod tym imieniem nasz Władek jest do tej pory znany na Litwie. Litewskie urzędy stanu cywilnego miały wtedy bajzel gorszy niż w polskim ZUS-ie, dlatego nie wiadomo dokładnie, kiedy się urodził - historycy wahają się między 1352 a 1362 rokiem. Zresztą Algirdas miał łącznie dwunastu synów, więc mógł zapomnieć i pomieszać daty ich urodzin.

Po śmierci Algirdasa Jogaila został wielkim księciem, ale musiał dzielić władzę ze swoim stryjkiem Kiejstutem. Jako iż nie lubił się dzielić, wtrącił swojego stryja do lochu, gdzie Kiejstut wkrótce zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach. Jogaila uwięził też swojego brata stryjecznego - Witolda, ale ten okazał się cwany i sprytny - uciekł z więzienia przebrany za kobietę i ściągnął na Litwę Krzyżaków. Jogaila nie potrafił sobie z nimi poradzić, jako iż na karku miał jeszcze Moskali, dlatego też postanowił dogadać się z Polakami. Miało to swoje zalety - na tronie polskim zasiadała wtedy naprawdę niezła laska Jadwiga Andegaweńska, którą Jogaila miał pojąć za żonę. Był jednak pewien kłopot - Jadwiga miała dopiero 13 lat, a Jogaila miał już około trzydziestu wiosen na karku. Był też poganinem, analfabetą, a młoda Jadwiga miała już chłopaka. Jagiełło nie był też zbyt urodziwy, więc nic dziwnego, że dziewczyna, gdy się dowiedziała, kogo ma poślubić, próbowała rozwalić toporem bramę Wawelu, by stamtąd uciec. Okazało się jednak, że brama jest zbyt mocna, więc Jadwiga, chcąc nie chcąc (bardziej nie chcąc), musiała zgodzić się na ślub. Jako iż Jadwiga była królem Polski, Jagiełło został na pewien czas królową.

Przyjął chrzest, na którym nazwano go Władkiem, bo Jogaila było zbyt trudne do wymówienia dla Polaków. Ochrzczono też całą Litwę, chociaż większość mieszkańców Wielkiego Księstwa Litewskiego stanowili Rusini, którzy chrześcijanami byli już od kilkuset lat.

Jako władca Polski edytuj

Pierwsze lata panowania w Polsce upłynęły Władkowi na użeraniu się z Witoldem, który knuł, szczuł i wciąż zmieniał sojusze. W końcu jednak Tatarzy utarli Witkowi nosa nad Worsklą, przez co musiał on grzecznie przystąpić do sojuszu z Władkiem. Czas był ku temu najwyższy, bo Krzyżacy w tym czasie zdążyli już zająć litewską Żmudź i polską ziemię dobrzyńską. Niestety, w tym czasie zmarła Jadwiga, przez co zaistniała groźba rozpadu sztamy między Polską a Litwą. Jagiełło, który odtąd był jedynym królem Polski, załatwił to za pomocą unii wileńsko-radomskiej, która podporządkowała Litwę Polsce. W ten oto sposób Władek stał się litewskim zdrajcą narodowym numer jeden[1].

Grunwald bitwa

Konia z rzędem temu, kto na tym obrazie znajdzie Władka

Po wybuchu wojny z Krzyżakami, siły Władka i Witka spotkały się z rywalami pod Grunwaldem. Spotkanie początkowo przebiegało w przyjaznej atmosferze - Polacy wypoczywali w lesie, Krzyżacy się opalali, a nawet wysłali Władkowi w prezencie dwa nagie miecze. Władek jednak wolał inny nagi prezent, więc odpowiedział, że mieczów u niego dostatek. Urażeni Krzyżacy stanęli wtedy do walki, która nie skończyła się dla nich zbyt dobrze. Litwini uważają, że to oni wygrali tę bitwę, a Polacy potrafili tylko stracić chorągiew. Polacy uważają, że to Polacy wygrali bitwę, a Litwini potrafili tylko uciec i wrócić na pole bitwy, gdy Krzyżacy już byli pobici. Jedno jest pewne, Władek bezpośredniego udziału w bójce nie brał, bo miał chrypkę.

Po zwycięstwie pod Grunwaldem wyruszył zdobyć Malbork. Nie przewidział jednak tego, że do zdobywania zamku potrzeba machin oblężniczych, więc zawrócił do domu i w ten sposób cały sukces spod Grunwaldu poszedł na marne. Krzyżacy go potem oczerniali przed całą Europą - uważali go za barbarzyńcę, gdyż pił tylko źródlaną wodę i to bez procentów.

Odpowiadało to Czechom, gdyż mieli pewność, że Władek nie tknie ich piwa. Dlatego też zaproponowali mu tron czeski, jednak Władek odmówił.

Litwini znowu zaczęli mu się buntować, więc przekupił ich w Horodle, nadając im polskie herby. Wtedy Polacy zaczęli się buntować, więc ugłaskał ich przywilejem jedleńsko-krakowskim, w którym obiecał, że nikogo nie uwięzi bez sądu. Aby trudniej to było zrozumieć szlachcie oraz późniejszym uczniom historii, napisał to po łacinie: neminem captivabimus nisi iure victum. Jagiełło w ten sposób zasłynął z tego, że ustępował za każdym razem, gdy szlachta się buntowała.

Lubował się w młodych dziewczętach, dlatego też w 1422 roku poślubił siedemnastoletnią Sońkę Holszańską. Sam miał już wtedy co najmniej sześćdziesiąt lat. Spłodził z nią trzech synów, w tym dwóch przyszłych królów - Władysława Warneńczyka i Kazimierza Jagiellończyka. Złośliwi historycy twierdzą, że to nie król ich spłodził, a jego dworzanie[2]. Człowiek ten nie pił, nie palił, ale miał jeden nałóg - kochał śpiew słowików. O dziwo, owo uzależnienie okazało się dla niego wręcz śmiertelne, gdyż słuchając śpiewu słowika Jagiełło przeziębił się i zmarł. Spotkać go jednak można obecnie na banknotach stuzłotowych, dzięki czemu ten wielbiciel młodych dziewcząt sam jest teraz ulubieńcem gimnazjalistek w galeriach handlowych.

Przypisy

  1. Zdrajcą numer dwa stał się później Józef Piłsudski.
  2. Serio wierzysz w to, że facet mający tyle lat na karku był w stanie cokolwiek spłodzić?
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.