FANDOM


Reprezentacja Norwegii w skokach narciarskich – zespół niezłych skoczków narciarskich z ojczyzny tegoż pięknego sportu (chociaż Pucharów Narodów zdobyli w sumie nie za dużo, bo 8 w 40 edycjach; jeszcze mniej – zaledwie 3 – zdobyli indywidualnych Kryształowych Kul). Norwegowie mają często fajne, długie nazwiska, które utrudniają życie komentatorom.

Norwegowie są szczególnie dobrzy na mamutach. Prawdopodobnie dlatego zbudowali sobie największą skocznię świata w Vikersund (a może zrobili to po prostu dla szpanu). W 2011 roku najbardziej kozaczył tam Johan Remen Evensen, który pobił tam rekord świata, ale ostatecznie wygrał tylko pół konkursu, bo resztę zgarnął Greguś z Austrii. Natomiast w 2015 Fannemel ustanowił na tym samym obiekcie kolejny rekord świata poprawiając ustanowiony w tym samym roku rekord Petera Prevca (nawet w kategorii rekordu świata Prevc musiał zająć drugie miejsce).

Za ciekawostkę można uznać fakt, że Norweg z największą liczbą zwycięstw w zawodach PŚ – Roar Ljøkelsøy – ma ich na swoim koncie "zaledwie" 11. Wychodzi na to, że w tym kraju wolą iść na ilość niż jakość.

Najlepsi obecnie zawodnicy edytuj

  • Anders Fannemel – całkiem niezły skoczek, którego trudno zaliczać do ścisłej czołówki, ale parę zwycięstw czy 3. miejsce w Turnieju Czterech Skoczni ma.
  • Johann Andre Forfang – potrafi on skakać bardzo dobrze, ale często robi to tylko w pierwszej serii, a w drugiej zawala skok (ewentualnie na odwrót).
  • Daniel Andre Tande – mógł wygrać Turniej Czterech Skoczni, ale wiązania zrobiły mu psikusa[1]. Powetował to sobie na Mistrzostwach Świata w lotach, które wygrał[2].
  • Robert Johansson – jest znany ze swoich wąsów i tego, że przez chwilę był rekordzistą świata. Nie był pewny miejsca na Igrzyskach, a mimo to zdobył na nich 3 medale, w tym 2 indywidualnie. Później walczył o czarny rower talerz w Raw Air z Kamilem, ale ostatecznie przegrał.
  • Halvor Egner Granerud – inny zdolny młodzieniec, mistrz świata juniorów w drużynie. Ze zmiennym szczęściem walczy o miejsce w pierwszym składzie Wikingów. Jest prawnukiem dość słynnego norweskiego pisarza, ale nic nie wiadomo, aby pisał relację z zawodów.
  • Marius Lindvik – kolejny mistrz świata juniorów[3], bardzo zdolny; na tyle że dość szybko wygryzł z pierwszego składu Fannemela i Graneruda, i nawet zdołał już stanąć na podium. Musi tylko poprawić nieco lądowanie, bo jak na razie wyrasta na następcę Thomasa Morgensterna pod względem liczby upadków.
  • Robin Pedersen – kolejna norweska nadzieja, która dla odmiany zajęła drugie miejsce w drużynie na Mistrzostwach Świata Juniorów. Jego ojciec jest byłym trenerem Norwegii.
  • Thomas Aasen Marketing Markeng – tak, zgadliście: mistrz świata juniorów[4], który wobec słabszej dyspozycji Fannemela, kontuzji Tandego i wyczerpania innych alternatyw z miejsca wskoczył do drużyny i załatwił sobie bilet na MŚ w Seefeld.

Dawni zawodnicy edytuj

  • Espen Bredesen – w latach 1993-1994 nie miał sobie równych: zgarnął mistrzostwo olimpijskie, mistrzostwo świata, TCS i Kryształową Kulę. Potem nieco się pogubił i skakał przeciętnie jak cała ówczesna norweska kadra.
  • Johan Remen Evensen – był dobry tylko na Vikersund. Tak to go wkurzało, że postanowił zakończyć karierę.
  • Roar Ljøkelsøy – jeden z bardziej utytułowanych skoczków. Niestety z tego powodu sprawiał problemy komentatorom, którzy nie mogli wypowiedzieć jego nazwiska.
  • Tommy Ingebrigtsen – też utytułowany, choć głównie sukcesami juniorskimi (a jakże) i medalami w drużynie. Rywalizuje z Martinem Kochem o zaszczytny tytuł prekursora stylu X.
  • Sigurd Pettersen – w sezonie 2002/03 był wielkim odkryciem, rok później niespodziewanie acz zasłużenie wygrał Turniej Czterech Skoczni i zajął drugie miejsce w generalce. W kolejnych latach już tak różowo nie było, choć nie zaliczył też jakiegoś spektakularnego zjazdu formy.
  • Anders Jacobsen – rewelacja sezonu 2006/07 i pewny zwycięzca tamtorocznej edycji TCS. Był zdecydowanym faworytem na mistrzostwach świata w Sapporo, jednak nie potrafił dostosować się do zmiany strefy czasowej i nie dość, że na zawodach był cieniem samego siebie, to jeszcze pod koniec sezonu wypadł z rytmu i Kryształową Kulę capnął mu sprzed nosa Adaś Małysz, który wówczas przeżywał drugą młodość.
  • Lars Bystøl – niespodziewanie wygrał złoto i brąz na olimpiadzie w Turynie. Ze szczęścia schlał się na umór i do tej pory nie może wytrzeźwieć.
  • Bjørn Einar Romøren – były rekordzista świata w długości skoku i były całkiem dobry skoczek. Jednak stał się potrzebny tylko do szkolenia młodych zawodników i się załamał, więc karierę skończył. Tuż przed końcem kariery wrócił na parę konkursów do Pucharu Świata, nawet nieźle mu szło.
  • Anders Bardal – po 10 latach prób osiągnięcia czegoś w skokach (nie licząc medali drużynowych, w tym brązu olimpijskiego w Vancouver) wygrał Puchar Świata. Potem nawet utrzymał formę i odszedł na emeryturę w niezłym stylu.
  • Rune Velta – jedyny w historii mistrz świata, który sezon później musiał startować w Pucharze Kontynentalnym. Jest też jednym z nielicznych zdobywców tego wspaniałego tytułu, który w Pucharze Świata nigdy nie wygrał[5]. Sfrustrowany swoim spadkiem formy zakończył karierę.
  • Tom Hilde – potrafił w jednym sezonie być w dziesiątce, a w następnym ledwo punktować. Gdy musiał skakać w Pucharze Kontynentalnym, bo zaczęło brakować dla niego miejsca pomyślał sobie, że nie ma to już sensu i zakończył karierę.
  • Kenneth Gangnes – mógłby już wiele osiągnąć, ale ma problemy z kolanami. Obecnie szykuje wielki powrót po kolejnej nieudanej próbie dojścia do pełni zdrowia pod koniec 2018 postanowił dać sobie siana i zadowolić się tytułem największego pechowca w historii tej dyscypliny.
  • Andreas Stjernen – musiał wygrać konkurs, aby trener go zauważył i dał do drużyny. Życie w norweskiej kadrze nie jest łatwe. Na odchodne prawie[6] wygrał konkurs przed własną publicznością.

Przypisy

  1. Można zwalić winę na zwykły pech, ale w gruncie rzeczy to symboliczna kara za rozciąganie kombinezonu na belce startowej.
  2. Chociaż, gdyby była czwarta seria, to kto wie, co na to wiązania.
  3. To już zaczyna być podejrzane...
  4. Pogięło ich?!
  5. To i tak lepiej niż Benkovič ze Słowenii, który nawet nie zdołał zaliczyć podium.
  6. Cholerny Ryoyu Kobayashi, mógł choć ten jeden raz się podłożyć...


Skoczek
Skoki narciarskie

Reprezentacje: AustraliaAustriaCzechyEstoniaFinlandiaJaponiaKazachstanNiemcyNorwegiaPolskaRosjaSłoweniaSzwajcariaUSAWłochy
Zawody: Letnie Grand PrixFIS CupMistrzostwa ŚwiataMistrzostwa Świata w lotach narciarskichPuchar KontynentalnyPuchar ŚwiataRaw AirTurniej Czterech Skoczni
Skocznie: AistBergiselCopper PeakGorney GigantGranåsenGross-Titlis-SchanzeHeini-Klopfer-SkiflugschanzeHochfirstschanzeHolmenkollbakkenJeštědKulmLetalnicaLysgårdsbakkenMidtstubakkenMiyanomoriNeue Große OlympiaschanzeOkurayamaPaul-Ausserleitner-SchanzePine Mountain JumpPuijoRukatunturiSalpausselkäSchattenbergschanzeSkocznia Olimpijska w HakubieStadio del TrampolinoTrampolino Dal BenUtah Olympic ParkVikersundbakkenVogtlandarenaWielka KrokiewWisła-MalinkaČerťák
Inne: BulaCompetition cancelledDeluxe Ski Jump 4Kryształowa KulaStyl V

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.